چار ستون بدنم
دارد از هم می پاشد
خواسته یا ناخواسته
جزیی از چیزی موهوم می شوم
به جز چند خط برایت نمانده ام
و این نخستین علامت این مرض است
دوست داشتنت بزرگترین دروغ است
این چرخش ۱۸۰درجه ایست
بُعد تازه ای در من متولد می شود
و این فروپاشی را با شکوه می کند
این چند خط را دوباره بخوان
هر هشت ساعت یکبار
با یک لیوان آب سرد
شاید
        این لبخند مضحک
از بین برود
فروپاشی من مقدس است
حتی اگر
خندیدن از یادت برود

این مردک آسمان جُل
لابه لای این روابط
چه را جستجو می کند؟
یک فنجان اورانیوم غنی شده
سر می کشد
                        مثل زهرمار
و جایی لابه لای همین شعر
                      گم می شود
آوای گوسفندان
به داد آسمان می رسد
                                  بع!
این چوپان درمانده
هر جای این کسر باشد
                  فرقی نمی کند
ساده می شود آخر
                    هیچ به هیچ!

یکی دارد مرا می پاید
همیشه
          هنوز
دستمالی می شوم
با نگاه یکی مثل تو
و اشک ریختنم را دیگر
کسی بو نمی برد
هوای این تنگ بلور
بیش از حد مرطوب است
برای یک قُلُپ هوای تازه
چمدان هایم را بسته ام
به زودی
به اولین قلاب
جواب مثبت خواهم داد
دنبالم نگرد
گمشده بودن
لذت بیشتری دارد!

جایی یک دست طلوع می کند
یک تراژدی شکل می گیرد
نگاه
   سکوت
            عشق
                یک مشت زر مفت
بچه ای حوصله اش سر می رود
و تمام این پازل را به هم می ریزد
حسودی ام که شده بود
                                تمام می شود
صبح با یک بغل اکسیژن
همه فضا را خط خطی می کند
رختخواب
کلمه
            پازل
سرد است
روی بچه را می پوشانم!