به گشودن
به انداختن
به ساختن
به کم آوردن
به آغوش
           اشک
                  سنگ
                         خداحافظی
این مربای«به» شکر ندارد
با این حال
             یک کاسه
به جز تو
به درک!

چهار لای این سفره که باز می شود
درد و دل های کپک زده
لقمه فراموشی می شوند
و انگاری که نه انگار
راه می افتد توی خیابان های این شهر
این طبل انباشته از هیچ
عشقی را فریاد می زند
             که مشتری ندارد
لای یک مشت کاغذ پاره
در ِ نقاشی شده  - بدون کلون -
کوبیدن را نفهمیده است

 

حالا دیگر
کپک ها هجوم می آورند
و این دل می پکد
از بس نگفته  مانده  شد
تمام  شد

چرا تعجب می کنم
همیشه همین طوری است
در این ایستگاه
فقط من سوار می شوم
و تمام پنجره ها بسته است
در ایستگاه دوم
افکار مزاحم با  باد سرد
فرمانم دور این فلکه قفل شده
هی دور هیچکس می گردم
تمام جدول های باطله حل شده اند
و هیچ آبی از آب های دیگر تکان نخورده
بعد از چند ماه تلفن می کنم
صدایی پا برهنه می گوید:
"مترو جا نمونی"
پاره های این چرت
هیچوقت جور در نمی آیند
می دانی
.
.
.
من هنوزم
تو هیچکس

کامپیوتر ذهن شما را می خواند...
با تشکر از عمو جواد
http://www.hamedvahedi.com/mindreader.htm